De kou snijdt door de versleten jassen van Eddy en Elias. Ze zitten tegen een muur gedrukt, weggedoken voor de wind.

Eddy kijkt naar het lege plein. ‘Proberen we vannacht opnieuw de fietsenstalling van het appartementsgebouw?’
‘Nadat ze ons gisteren betrapten en de politie belden? 'Wat denk je zelf?’ zucht Elias.
‘Maar ze voorspellen vorst.’
‘Dan is de nachtopvang onze enige kans.’

Elias snuift. ‘Uiteraard. Tweeëntwintig bedden en iedereen wil binnen slapen.’
‘We kunnen het op zijn minst proberen toch?’
‘Dan moet je bellen’, zegt Elias. ‘Exact om half twaalf. Niet vroeger en niet later. Daarna kom je in een wachtrij terecht. Wat er ook gebeurt, blijf aan de lijn. Als je ophangt, verlies je je plaats. En als je iemand aan de lijn krijgt, moet je je gegevens doorgeven. Daarna moet je opnieuw bellen voor mij, want je kunt maar één persoon tegelijk aanmelden.’
‘Ik wil gewoon binnen slapen. Ik hoef geen ticket voor een U2-concert’, mompelt Eddy. Elias kruipt diep in zijn jas. ‘Ik ruil een concertticket onmiddellijk voor een nachtje warm bed.

Eddy legt de telefoon tussen hen neer op de grond. Het klokje verspringt naar 11.28. In de verte loeien sirenes. De twee duiken ineen tegen het muurtje tot het geluid langzaam wegsterft.

‘Shit! We zijn te laat. Het is 11.31.’ Eddy vloekt en drukt haastig het nummer in. Hij bijt op zijn lip. ‘Ik zit in de wachtrij.’
Elias steekt zijn duim op. De minuten kruipen voorbij. Geen van beiden zegt iets. Elias trekt zijn knieën tegen zich aan en kijkt naar de grijze lucht. De temperatuur lijkt met de minuut te dalen.

‘Volzet.’
‘Maar je hebt toch twee tickets voor het concert?’ probeert Elias grappend.
Eddy antwoordt niet meteen. Uiteindelijk haalt hij zijn schouders op. ‘Denk je dat we die doorgang onder de fietstunnel kunnen proberen?’